Nygardsvej

CINISMO OU FANATISMO?

2010-04-19T16:33:00.003+02:00

Cidadáns deste país, xa temos o diagnóstico certeiro de porqué o galego desaparece. O Sr. Blanco Valdés, catedrático de Dereito Constitucional, vén de enunciar o que moitos -na nosa ignorancia- descoñeciamos.
As razóns son dúas:
- Non se pode soster que o galego é a lingua propia de Galicia.
- A normalización "ese experimento de ingeniería social" (R.B.V dixit) é unha barbaridade polo moito sufrimento que lle ten causado aos galegos.

Admito que non teño argumentos nin palabras que lle fagan xustiza ao enunciado polo Sr. Blanco Valdés.

Grazas por sempre D. Roberto.

O SILENCIO DE BLANCO VALDÉS

2010-03-09T12:00:00.006+01:00

Onte puidemos ver e escoitar (algúns coma min atónitos) a entrevista a Arcadi Espada no programa de Carlos Luis Rodríguez. Contrasta a benevolencia amosada polo entrevistador, coa actitude agresiva amosada na célebre entrevista a Carlos Callón. Mesmo acabou solictándolle unha nota para a entrevista, a xeito de indulxencia papal, digo eu...

O ínclito defensor de Rosa Díez, que non só desculpou as verbas desta senón que as engrosou e tachou de parvos aos que nos molestaramos, veunos a dicir que algo pasa en Galicia cando un atentado "do seu amigo" Blanco Valdés ten menos repercusión que estas verbas. Só os delirios fanáticos españolistas, penso que no caso deste señor perefectamente calculados, poden levar a establecer relacións entre unha cousa e a outra.

E todo iso lévanos a preguntarnos as razóns polas cales ao Sr. Blanco Valdés, á la postre o maior opinador do (antigo) reino de Galicia, non se lle escoitou (eu polo menos non) opinión algunha sobre este asunto que ocupou a atención mediática nos últimos días.

Aínda que hai tempo que este personaxe xa engana a pouca xente, sería bo que esa pouca se convertira en ningunha.

UNHA VISIÓN MENOS PESIMISTA DIANTE DA CRISE ECONÓMICA

2010-03-06T22:14:00.003+01:00

Non é a Economía unha ciencia que se preste a doadas e exactas predicións e como é ben sabido somos os economistas bastante máis hábiles en explicar o que aconteceu que en prever o que vai acontecer. Aínda así, permítanme os lectores tirarme sen paracaídas e dar unha visión optimista, ou se queren menos pesimista, do futuro máis ou menos inmediato da economía galega e, en menor medida, da española. Tempo haberá para dixerir estas verbas en caso de desacerto.

Nestes momentos xa sabemos algo máis dos males que afectan á economía española e dos que tamén adoece a economía galega aínda que, na nosa opinión e a vista dos dados que imos coñecendo, en menor medida. A burbulla inmobiliaria, cebada por un sector financeiro emborrachado de diñeiro barato, estourounos diante dos ollos e dese xeito puxo de manifesto as fraquezas estruturais da nosa economía. A milagre económica española iniciada a finais do século pasado non foi tal e o diferencial positivo respecto á UE na creación de emprego e riqueza non parecía ter fundamentos sólidos senón que había moito de especulación.

Os síntomas desta enfermidade son tamén ben coñecidos. Por unha banda atopámonos cun endebedamento brutal das familias ligado en particular aos préstamos hipotecarios (e en menor medida ao crédito para o consumo). Polo outro temos o endebedamento das empresas ligadas sobre todo ao sector inmobiliario e, no vértice superior, temos o endebedamento nos mercados internacionais das institucións financeiras españolas.

En definitiva, as casas que se facían e mercaban en Galiza e en España foron en parte financiadas con aforro foráneo, procedente na súa maioría de países Europeos. Estourada a burbulla toca agora devolver o diñeiro, cuestión que resulta bastante complicada pois para iso teriamos que facernos máis competitivos, mellorar a nosa balanza comercial e así comezar a enxugar a débeda exterior. Sen embargo iso non se pode facer da noite para a mañá. É por iso que economistas como Paul Krugman enfatizan os problemas da economía española e mesmo sinalan ao euro como o culpábel desta situación. De non estar España integrada no euro, sosteñen, non tería habido un acceso tan doado ao crédito exterior e agora, ademais, teríamos posibilidade de devaluar a antiga moeda para recuperar dese xeito a competitividade perdida.

Non concordamos coas opinións de Paul Krugman. En primeiro lugar porque as devaluacións competitivas teñen outros custes asociados e aínda que puideran resolver problemas moi puntuais non amañan as eivas estruturais, isto é, as razóns polas cales unha economía non é competitiva. En segundo lugar porque a nivel mundial países sen euro están pasando problemas semellantes aos da economía española. E finalmente porque coidamos que o motivo último da burbulla inmobiliaria está máis relacionado coa desregulación do sector financeiro produto do triunfo, político e mesmo social, dun determinado xeito de comprender a economía que todo o porfía á non intervención no mercado. Permítanme ilustrar o que digo co seguinte exemplo: se unha familia ou unha empresa se endebedaba até as cellas, isto era bo pois os axentes económicos actúan racionalmente e por tanto non se equivocan; se quen se endebeda é o sector público isto é malo per se pois polo xeral o gasto público é ineficiente e o endebedamento altera as decisións racionais que se toman no mercado.

Sexa como for, o certo é que o problema está aí e este é o principal factor que lastra as posibilidades de recuperación da nosa economía a curto prazo. Por unha banda o endebedamento das familias impide que o consumo repunte, pola outra o endebedamento do sector financeiro co exterior (e o crecemento da morosidade de familias e empresas) limita as posibilidades de financiar o investimento dos sectores económicos e dese xeito o crecemento do emprego asociado. Por iso son necesarios os programas de investimento público, para tratar de romper este círculo vicioso, para conter a caída demanda agregada. Tamén por iso o sector público tivo (e terá) que intervir dun ou doutro xeito no sector financeiro para evitar a súa bancarrota (curioso paradoxo). Porén, se no curto prazo a intervención pública parece imprescindíbel, no medio prazo para que a recuperación económica se consolide deberán ser o consumo e o investimento privado os que tiren da demanda agregada. E para iso imos necesitar dunha redución nos niveis de endebedamento familiar cousa que, de feito, xa está a suceder nestes momentos. Así, os últimos dados xa apuntan a que as familias están incrementando a súa taxa de aforro é e previsíbel que este comportamento continúe no futuro inmediato.

Pois ben, tendo en conta o anterior escenario, cremos que hai razóns para amosarse menos pesimista no caso do impacto da crise e da eventual recuperación da economía galega. De feito isto é xa unha evidencia pois estamos a ver como o noso país amosa taxas de paro claramente por debaixo da media española así como niveis de decrecemento do PIB tamén de menor magnitude. Na nosa opinión isto podería explicarse ao menos en parte polo menor nivel de endebedamento que amosan as familias e empresas galegas en comparanza coa media española. Así, segundo os dados do Banco de España a débeda de familias e empresas galega representaba a setembro de 2009 o 3,85% do total español, isto é, unha porcentaxe claramente inferior ao peso do PIB galego (que alcanzaba 5,2% en 2008). Se ben os dados de endebedamento de empresas e familias publicados polo Banco de España están sesgados polo “efecto sede” das grandes empresas con domicilio social en Madrid -sérvennos para comprobar como –en relación ao seu peso na economía- Galiza, xunto coas outras autonomías do norte, amosa os niveis de endebedamento comparativamente máis baixos. Son estas autonomías, tal e como se aprecia na gráfica, as comunidades autónomas onde o desemprego está a comportarse mellor o cal reforzaría a nosa hipótese. Como era de esperar as comunidades do levante onde a especulación inmobiliaria foi maior, Murcia e Comunidade Valenciana, atópanse no lado oposto con débeda e taxa de paro por riba da media.

Pero as razóns para pensar nun certo optimismo diante da situación económica non se quedan no menor nivel de endebedamento da nosa economía senón que teñen a ver tamén con outros factores de tipo estrutural. Así, nestes últimos anos producíronse importantes cambios estruturais na economía española e aínda máis na economía galega que ficaron agochados pola exuberancia irracional do boom inmobiliario pero que, no medio e longo prazo, deben ter efectos positivos na produtividade e na competitividade das respectivas economías. Referímonos á modernización do sector industrial, ao incremento do seu esforzo en innovación –se ben aínda se atopa por debaixo da media europea-, ou á aparición dun sector terciario avanzado vinculado á man de obra de alta cualificación. Tamén no eido das infraestruturas os avances son evidentes (permítanme obviar o cansiño e provinciano debate do AVE), e isto por certo, grazas en boa medida á chegada de fondos europeos. É dicir, o sector inmobiliario engulíu unha parte importante do aforro interno e externo dispoñíbel na economía española, pero outra parte importante adicouse á mellora das estruturas físicas e, factor este esencial, do capital humano.

As consecuencias deste proceso modernizador poderían xa estar a visualizarse. O profesor Antón Costas sinalaba fai pouco que as exportacións españolas foran, xunto coas alemás, as que menos se viran resentidas durante este período de crise. E lembremos que as exportacións fóra da UEM víronse e vense claramente condicionadas polo euro máis apreciado da historia. No caso galego este indicador lévanos a pensar nunha situación comparativamente máis prometedora. Na liña do manifestado por economistas como Camilo Nogueira, a capacidade exportadora da economía galega está hoxe asentada nun abano de empresas e sectores moi diversos. A balanza comercial exterior (fóra do Estado) foi positiva nos tres últimos anos e aínda que o volume de exportacións baixou coa crise, son moitas as empresas que ante a forte caída da demanda interna son capaces de saír ao exterior á procura de novos mercados. Galiza consolidouse ademais nos últimos anos como unha das economías máis competitivas dende o punto de vista comercial dentro do Estado. Mentres o PIB galego representa aproximadamente o 5,2% do PIB español (en 2008) as exportacións chegan ao 8,6% en 2009. Mesmo tirando o efecto distorsión de Citroën, o peso das exportacións galegas superaría claramente o peso do noso PIB no conxunto do Estado.

Por todo o anterior e a pesares da sangría do desemprego pensamos que hai motivos para un certo optimismo. Isto vai implicar fortes sacrificios e avances moi tímidos pero seguramente mellor fundamentados que os que se deron nos últimos anos. Por suposto tamén hai factores que poderían xogar negativamente e lastrar as posibilidades de recuperación. A situación financeira necesita clarificarse sen que de ningún modo isto implique, como algúns interesadamente apuntan, que Galiza teña que perder unha ou as dúas caixas de aforro. Tamén o eido da política económica é esencial e niso o escenario non semella ás veces tan positivo. A nivel central as malas decisións de meses atrás e a descoordinación actual non constitúen precisamente un elemento de confianza. No nivel galego descoñecemos as políticas económicas que se pretenden seguir o cal, a estas alturas, é algo que nos debe preocupar. A menos, permítanme a brincadeira, que porfiemos a recuperación económica no Apóstolo Santiago ou no Papa. De ser así teremos que recuperar ao Cándido de Voltaire quen, no epílogo das súas desgraciadas andainas, adicábase ao humilde e sosegado cultivo da terra. Estando nesas labores escoitou do seu compañeiro que ao fin e ao cabo todos os sufrimentos que pasaran foran para ben, o cal era proba da irrefutábel providencia divina. “Fala vostede ben, dixo Cándido, pero sigamos sachando na terra”. É que Cándido tiña que ser galego.

DÉBEDA E MERCADOS

2010-02-10T12:26:00.002+01:00

Seica os mercados castigan ao Estado Español pola falla de rigor no control das contas públicas. O crecemento do deficit -consecuencia en grande medida dunha moi pronunciada caída dos ingresos públicos- é, efectivamente preocupante. Aínda así, os niveis de débeda pública española -ao redor do 60% do PIB- situanse por debaixo da media europea.

Nembargantes, o verdadeiramente preocupante non é á débeda pública, senón a débeda privada que acumulan familias, empresas e entidades financeiras: esta representa máis do 300% do PIB. O déficit por conta corrente que ano tras ano vén rexistrando a economía española non responde a exceso público ningún, senón aos excesos privados vinculados á burbulla inmobiliaria convenientemente cebada polo sector financeiro. A acumulación de tamaña débeda é reflexo dun dos cambios estruturais máis relevantes acontecidos na economía española nos últimos anos que non é o outro que a financiarización das economías domésticas, en clara sintonía cos deseños do fracasado modelo Neoliberal.

Por iso chama a atención como a dereita económia e mediática pon agora o fincapé nos desequilibrios orzamentarios públicos cando aplaudeu os bestiais desequlibrios orzamentarios privados. Son eses, e non outros, os que convén solventar.

Pd. A falla de dados sobre endebedamento familiar en Galicia, un atreveriase a dicir que este non é tan elevado como o da media española. Eis unha das razóns pola que a crise esta tendo efectos menos destrutivos na nosa economía.

CLARO, CLARIÑO...

2009-11-29T21:41:00.002+01:00

A contraportada de hoxe é apenas un paso máis na estratexia que encetou Santiago Rey & Co unha vez gañada a batalla eleitoral. Xa o dixera Quintana; machacándoos a el e a Touriño non despacha só leas persoais... no fondo quere finiquitar unha etapa na historia recente deste país. Agora, morto e enterrado o defunto, seguen paleando terra... non vaia a ser.

A grande victoria do PP e de La Voz foi a de que triunfara o conto, a xeito de dogma, de que as solucións bipartitas son malas "per-se". O triste, como ten apuntado o amigo Ian, sería que os que noutrora sosteron "o bipartito" caian nesa trampa. E pola banda que nos toca é angustioso comprobar como damos perigosos pasos nesa dirección.

Pd. 1 Qué cálculos botaron e quen os botou?

Pd.2 -o bipartito foi malo-gobernar non é importante-mellor un goberno unido- PSOE é PP a mesma merda é-maioría natural do PP.

Pd.3. Let's do something...

CRTVG: Begin the beginning...

2009-11-23T00:18:00.002+01:00

Parece que pouco a pouco imos volvendo á normalidade, ao estado natural das cousas. O primeiro síntoma noteino hoxe, ao despertar (tarde), e escoitar o señorial son dunha banda de música na Radio Galega... ai! Porque onde estea unha boa banda municipal de nuestra terriña..., entendes???

O segundo foi ese telexornal de la pradera que abre con titulares de política española, ZP vs Rajoy, para logo falarnos do temporal que disque vai vir... Política en GZ, pa que?

O dito, para que volva a maioría natural fai falla recuperar a normalidade mediática que instaurara o Fraguismo... A política faise en Madrid, en Galiza só pasa o tempo...

A NECESARIA REMUDA NA CÚPULA DO PODER FINANCEIRO GALEGO

2009-11-05T13:52:00.004+01:00

Non entro nin saio na oportunidade e pertinencia da fusión entre Caixa Galicia e Caixa Nova nin tampouco na necesidade obvia, legal e política, de que sigan tendo o seu centro de decisión no país. Sobre isto abondan opinións moito máis autorizadas que estamos lendo e que seguiremos a ler nos vindeiros días.

Si que quero, en calquera caso, lanzar unha reflexión sobre a necesidade de mudar as cúpulas directivas do poder financeiro galego. Por varias razóns:

Porque a concentración continuada no tempo de tamaño poder en persoeiros que non responden ante a cidadanía, ao contrario que os tan denostados políticos, é antidemocrática per se.

Porque as caixas, ao contrario que o resto de entidades financeiras e por moito que Pepe Blanco o agoche, non son entidades con ánimo de lucro e son ademais competencia exclusiva da Xunta de Galicia, como se recolle no Estatuto de Autonomía.

Porque a xestión das mesmas nos últimos anos -de Caixa Galicia en particular mais tamén de Caixa Nova- á vista dos resultados económicos que se van coñecendo, foi pésima. As direccións de ámbalas dúas caixas tomaron decisións erróneas, en particular no eido inmobiliario, especulando de xeito irresponsábel cos aforros de milleiros de galegos.

Por todas estas razóns, sexa cal sexa a resultante de todo este proceso, non sería de recibo que as cúpulas directivas actuais das dúas caixas continuaran nos seus postos como se nada tivera pasado.

QUE LLE PASA Á SOCIALDEMOCRACIA EUROPEA?

2009-09-29T19:27:00.006+02:00

Os resultados das recentes eleicións en Portugal e Alemaña (así, en orde de importancia para nós...) poñen de manifesto a crise na que está instalada a socialdemocracia europea. Nun momento ademáis onde deberían ser os conservadores, que idearon e impulsaron as políticas que causaron a crise económica, os que cargaran coas culpas.

Un par de apontamentos ao respecto:

Tanto en Portugal como en Alemaña a caída dos socialdemócratas (8 puntos o PS e máis de 11 puntos a SPD) non é compensada pola subida das outras opcións de esquerda (en Portugal o BE sube 3,6 puntos e o PCP apenas 0,4 puntos; en Alemaña DL sobe 3,2 puntos e Os Verdes 2,6).
Os partidos situados máis á dereita ideoloxicamente (de matiz conservador en Portugal, liberal en Alemaña) experimentan unha suba semellante aos partidos situados máis á esquerda (en Portugal o CDS-PP sube 3,2 puntos ate situarse como 3ª forza política co 10,5% ; en Alemaña os Liberais suben 4,8 puntos convertíndose en 3ª forza política co 14,6% ).
A abstención aumenta en ámbolos dous casos.

A primeira vista tiraría as seguintes conclusións:

O desencanto coa socialdemocracia é evidente.
Ese desencanto non se manifesta nunha suba espectacular dos partidos situados á esquerda da socialdemocracia. É dicir, nin a esquerda "moderna" nin a "antiga" resultan especialmente atractivos para o electorado. Sen dados que o confirmen, entendo que os votos que perden os socialdemócratas e que non van para os outros partidos de esquerda van en boa medida para a abstención...
Suben os extremos do arco ideolóxico en ámbolos dous casos, propio dunha época de crise... ao meu ver.

O meu diagnóstico, así, a golpe de martes, é que a socialdemocracia europea leva tempo dando bandazos en materias importantes, como a política económica, que desorienta e disgusta a unha parte importante do seu eleitorado. Necesita por tanto un paradigma sólido, na medida do posíbel hoxendía, e iso danllo formulacións clásicas da socialdemocracia (nomeadamente defensa do estado do benestar e regulación económica keynesiana, etc...) aínda que convenientemente aggionardas (Estado do benestar eficiente, keynesianismo verde, etc). É dicir, innovar a partir do existente.

A sociedade non semella gostar dalgunhas apostas que se din innovadoras pero que en moitos aspectos son batiburrillos que misturan vellas formulacións con outras máis interesantes. (A que me soa isto?)

Seguiremos...

NORDÉS

2009-09-24T22:50:00.005+02:00

Outra nova serie na TVG moi decente que dá boa conta dos avances da industria cinematográfica galega. Ben ambientada, con bos actores e sobre todo urbana, rompendo cos tópicos costumbristas que xa comezan a raiar.

Eis a importancia da TVG, esencial para a consolidación da industria cultural e dese xeito tamén vital para o futuro da nosa cultura. Un exemplo, por certo, de como ás veces a intervención pública é chave para protexer ou promover "industrias nacentes", como ben ten dito o economista alemán Friederich List e, con algúns matices, o propio Adam Smith.

Unha constatación e unha incógnita ao respecto.

A constatación é que a TVG é unha televisión de vellos (tamén aquí o bipartito perdeu unha oportunidade de ouro para introducir cambios transformadores). Unha serie que como esta vai dirixida a un público novo e quizais cun perfil máis urbano pode fracasar porque, como alguén ten dito, os mozos galegos alienámonos vendo televisión española...

A incógnita é que vai ser no futuro deste tipo de proxectos co goberno deconstrutivo-austero de Feijoo. Na súa cruzada contra a nosa cultura esta é sen dúbida unha presa fácil. O tempo dirá.

NOTA PARA UN DEBATE NA ESQUERDA (II). Política Fiscal

2009-09-18T21:00:00.007+02:00

Dicía o outro día Paul Krugman, e dicía ben, que compre recuperar o Keynesianismo como paradigma dominante nas políticas macroeconómicas. As principais leccións do grande economista foran esquecidas nas últimas décadas pola soberbia de quen considerou que a o rol estabilizador dos poderes públicos se debe limitar ao manexo da política monetaria; con iso sería suficiente para evitar a depresión económica. Nas facultades de economía e nos ministerios homónimos, as leccións de Keynes pasaron a encadrarse na disciplina da historia económica.

Como é ben sabido, os gobernos Neoliberais de Reagan e Tatcher foron os primeiros en mudar as políticas económicas de inspiración Keynesiana aplicando, tamén neste eido, as receitas Neoliberais de canto menos Estado mellor. Boa parte dos gobernos da esquerda europea abandonaron tamén de xeito máis ou menos explícito as políticas keynesianas e abrazaron unhas políticas onde o papel da política fiscal, como elemento clave para a estabilización dos vaivens propios do devalar económico, deixaba de ser relevante.

Neste contexto semella claro que a actual crise colleu de improviso aos facedores de política económica de gobernos progresistas, como é o caso Español e os de outros países. Só desde esta perspectiva se poden entender, por exemplo, os bandazos do goberno Zapatero en materia de política fiscal. Se fai un ano o goberno decidía rebaixar o IRPF en 400 € co obxectivo de revitalizar o consumo, hoxe ten que anunciar unha suba (temporal) dos impostos, para evitar un déficit excesivo. Pois ben, unha das ensinanzas de Keynes neste eido resúmese en que en momentos de fortes caídas nas expectativas económicas (e consecuentemente no consumo privado e no investimento), é máis efectivo de cara á recuperación económica o incremento do investimento público que a redución de impostos. Iso é así porque nesas circunstancias os axentes privados, consumidores e investidores, nos volvemos conservadores, aforramos e retrasamos as nosas decisións de gasto para momentos mellores. Unha rebaixa fiscal nestas circunstancias non ten os efectos desexados sobre a demanda agregada e non se consegue parar a recesión, só consegue agravar o estado das contas públicas.

O despiste monumental dos gobernos de esquerda pon en evidencia a carencia dun paradigma claro nesta materia. Despiste que se traslada ao eido social. Os cidadáns non temos claro se a crise se amaña subindo impostos, manténdoos ou baixándoos. A maioría entende que o incremento do déficit público é malo per se, pois non se pode gastar o que non se ten.

Curiosamente esta última percepción vese reforzada pola recoñecida evidencia de que a burbulla que hoxe causa a crise foi acompañada por un brutal endebedamento familiar. Ergo, se o exceso de endebedamento familiar é pernicioso tamén o é o do sector público. Esquécese, en primeiro lugar, que tanto no eido público como no privado, o endebedamento permite acometer investimentos que renderán no futuro. E en segundo lugar, o endebedamento pode responder a unha pertinente política anticíclica xa que en épocas de recesión faise necesario compensar o recorte do consumo e do investimento dos axentes privados que da lugar a círculos viciosos de duras consecuencias. Isto é, ante os efectos negativas da “racionalidade individual” (ninguén inviste cando as cousas van mal) temos que opoñer a “racionalidade colectiva”.

As grandes (e simples) ideas de fondo por tanto seguen sendo válidas. Se acaso farase necesario mudar as formas e adaptalas ás necesidades actuais. Nese sentido, o keynesianismo hoxe en día debe levar o carimbo de “verde” e permítanme nese sentido os lectores facer referencia a un artigo escrito xa vai máis dun ano nesta mesma casa. Do mesmo xeito, debemos ser conscientes de que un abuso das políticas de gasto público trae tamén consecuencias negativas para o funcionamento da economía.

A esquerda, nomeadamente a Europea, debe loitar por recuperar o discurso perdido e trasladalo pedagoxicamente á sociedade. Que sexa a dereita quen dea paus de cego ante a crise actual.

ECONOMÍA GALEGA 2010

2009-09-11T16:08:00.007+02:00

No último lustro a economía galega medrou por riba da media española e europea practicamente todos os anos (agás 2005 que estivo 2 décimas por debaixo). Ese feito, unido ao dun menor crecemento da poboación, derivou nun acelerado proceso de converxencia en termos de PIB pc pasando este de representar en 2004 un 80,4% da media Española a un 85,8% en 2008. Os dados máis recentes indican tamén que, na actual recesión, a redución do PIB este ano vai ser menor que no conxunto Español.

Rompeuse nese período ademáis unha dinámica que viña sendo histórica pola cal a economía galega medraba menos en épocas de ciclo alcista e caía menos (ou medraba máis) en etapas de desacelaración. Sen entrar agora en vicisitudes técnicas, este fenómeno -na opinión de algúns economistas- tiña que ver co carácter anticíclico do sector agario, que en Galiza tiña máis peso que nas economías do noso contorno. Desaparecido, ou case, ese feito diferencial da economía galega compre saber agora como vai ser a súa evolución no futuro inmediato.

Na miña opinión, aínda sen un adecuado sustento analítico, hai aspectos que xogan a favor dunha xeira máis positiva que -polo menos- á media española. Entre eles o proceso de modernización industrial que se producíu nos últimos anos e un menor impacto da burbulla inmobiliaria.

Nembargantes tamén hai aspectos, particularmente un, que puideran ter un rol negativo. En concreto, atreveriame a dicir que o cambio de goberno lle vai resultar bastante difícil de dixerir á economía galega. A paralización de proxectos de envergadura e a conseguinte inestabilidade creada no sector eólico (e por extensión a outros sectores importantes) non pode ser positivo para a economía no curto prazo. Do mesmo xeito, a parálise na administración propia do cambio de xestores está creando un escenario pouco positivo para o entramado de servizos asociado (un claro exemplo é a consultoría, que é un dos sectores que máis emprego creou nos últimos anos). Non falamos de pequenas cousas senón que falamos de sectores con efectos directos importantes e, sobre todo, coa alteración das expectativas económicas, aspecto este último que en momentos de crise soe ser máis perxudicial.

Da política económica da Xunta nada podemos dicir porque aínda non a coñecemos.

Veremos que acontece nos vindeiros meses.

O AGGIORNAMENTO DA SOCIALDEMOCRACIA (I). Erros públicos

2009-09-03T19:21:00.003+02:00

Na década dos 60 do pasado século nacía na Universidade de Virginia nos Estados Unidos, a chamada Escola da Elección Pública. Os seus principais referentes acadarían logo sona internacional, particularmente James Buchanan quen en 1986 obtería o Premio Nobel de Economía. Arriscándonos a ser simplistas poderiamos dicir que, como fundamento central, os defensores desta escola partían dunha fonda desconfianza na capacidade do sector público para resolver problemas sociais e económicos. Así, se a chamada Economía do Benestar que se desenvolvera a principios do século XX, subliñara os “erros de mercado” que fan necesaria a intervención do sector público para recuperar a eficiencia, os economistas e politólogos da Eleición Pública puxeron o fincapé nos erros do sector público para atender as encomendas das que tradicionalmente se viñan responsabilizando.

Un elemento chave no razoamento destes autores é considerar que os individuos non actúan por un suposto interese xeral cando participan en labores públicos ben sexa como políticos ou como burócratas, senón que o fan con intereses egoístas. Isto é, actúan tal e como o fan no mercado. Iso explicaría, por exemplo, o establecemento de políticas tendentes a favorecer a determinados grupos de interese (que a cambio favorecerían os intereses dos propios políticos e burócratas) ou tamén determinadas inercias incrementalistas do gasto público, pois ao ser este maior tamén o é a posición de poder dos individuos que o xestionan. Ante estas conclusións, as receitas máis coñecidas da Escola da Elección Pública estaban principalmente dirixidas ao adelgazamento do sector público e a limitar as súas funcións practicamente as básicas de xustiza, orde interna e defensa exterior. Iniciábase dese xeito un ataque ideolóxico á liña de flotación das políticas que constituían os piares básicos do Estado de Benestar, que naquel momento representaban a ortodoxia en boa parte dos países desenvolvidos.

Non é certo que os individuos, os cidadáns, actuemos unicamente –nin sequera en boa medida- movidos por intereses egoístas. Na nosa vida cotiá atoparemos múltiples exemplos de que iso non é así. Agora ben, o anterior non quere dicir que a nosa actuación non veña influenciada polo contexto e os incentivos que se presentan, tamén á hora de desenvolver un labor profesional ou político no sector público. Nin que os nosos intereses materiais, particulares ou de grupo, non condicionen as nosas actuacións en todos os eidos sociais, incluído este ao que nos estamos a referir. Tamén debemos admitir que, como en calquera outro tipo de organización que alcanza un grande tamaño, as rixideces aumentan de xeito que a necesaria flexibilidade á hora de prestar adecuadamente un servizo público, vese reducida. Do mesmo xeito os cambios, as innovacións, vense dificultados nun contexto no que predominan as rutinas.

Todos estes aspectos inciden directamente no (mal) funcionamento do aparello burocrático-administrativo e son perfectamente visíbeis para o conxunto da sociedade que é usuaria dos servizos públicos.

No eido da práctica política, esta percepción foi usada pola dereita neoliberal como argumento instrumental para alcanzar os seu obxectivos estratéxicos que non son outros que a laminación do Estado de Benestar e do papel do sector público como provedor de servizos básicos, garantes da igualdade social.

Pola súa banda, a esquerda política raramente foi quen de encetar un discurso sólido sobre ese argumento instrumental. Nalgúns casos denunciou os obxectivos finalistas perseguidos pola dereita (privatización de servizos fundamentais) pero ignorou o mal funcionamento das institucións públicas. Noutros, máis graves, asumiu o discurso conservador e por consecuencia desenvolveu medidas que ían na dirección de recortar servizos públicos fundamentais. En ámbolos casos houbo unha renuncia implícita a iniciar debate algún sobre a mellora da eficiencia do sector público. O terreo quedou dese xeito libre para o xogo da dereita.

Unha crítica contundente ao aparello burocrático e aos “excesos” públicos, converteron aos conservadores nos únicos defensores da eficiencia na xestión pública, promotores da necesaria austeridade no funcionamento da administración. Gústenos ou non esta é unha percepción cada vez máis estendida na nosa sociedade e nas do noso contorno.

Penso que a maioría dos cidadáns europeos e tamén do noso país considera adecuado e positivo que o sector público garanta o acceso universal e igualitario aos servizos básicos; sen embargo cada vez está menos disposta a soportar un aparello burocrático que observan custoso e ineficiente. A esquerda política debe por tanto tomarse en serio esta cuestión e debater internamente e na sociedade as posíbeis causas e as vías de solución. Se ese debate non se dá dende posicións progresistas dificilmente se dará, pois para a dereita non é un problema grave, como dixemos máis arriba é a escusa para laminar o Estado do Benestar.

En Galiza a esquerda política vén de ter unha experiencia de enorme calado na xestión pública. Nalgúns casos como no BNG era a primeira experiencia da súa historia a primeira ocasión na que moitos dos seus cadros políticos se enfrontaron a estas lides. Sería gratuíto e un grande erro non reflexionar sobre a mesma de cara a tirar leccións para o futuro.

GALIZA, OU O PAÍS ESPERPENTICO

2009-08-03T20:03:00.004+02:00

Unha pantasma recorre Galiza, pero os galegos –facendo gala da nosa fama- disimulamos e miramos para outro lado, agora xa con máis razón que para algo estamos en vacacións neste verán que non é verán. Mentres, nalgún despacho da metrópole o futuro do país, perdón da Comunidade Autónoma, é un dano colateral máis dunha partida de xadrez na que os galegos decidimos non participar.

A Cuestión de Estado é, como non, o novo mapa do sector financeiro español e concretamente das caixas de aforro. E nese mapa, nesa partida, as caixas galegas son dúas das pezas que moverán ou tentarán mover os xogadores acreditados. Á primeira vista, nesta batalla Galiza queda encadrada no bando nacional que loita contra rojos e separatistas, como na triste outrora.

Os poderes económicos tradicionais deste país actúan como sempre o fixeron no plano político, primeiro apoiando a volta ao estado natural das cousas, a restauración da maioría natural conservadora. Logo, aliñándose cos poderes mesetarios nesa loita contra o infiel. No camiño perdendo honra e facenda…

E que din os nosos representantes políticos? Pois como bos galegos, miran para outro lado. O presidente (si, de Galiza) seica vai decidir despois de vacacións que facer, se gardar el o porquiño dos aforros ou deixarlle a papá que llos garde, que aínda é novo de máis. O PSOE está agardando a que Pepe Blanco chegue no AVE, ao puro estilo Mr. Marshall, para salvar ao país de todas as súas desgrazas. E o BNG? Pois o BNG está decidindo se gobernar é un obxectivo táctico ou estratéxico, na suprema loita pola independencia nacional e a revolución social.

Ah! E faltan os movementos sociais... Onde están os movementos sociais outrora tan activos? Pois de vacacións que agora que xa gobernan os de sempre xa non se senten traicionados nin defraudados. Ademáis, estar todo día na rúa berrando e protestando cansa un huevo. Iso si, agardando a setembro, que disque os van chamar dende o Bloque para recuperar o amor perdido.

En fin, todo un esperpento colectivo…

FEIJOO

2009-07-02T23:55:00.003+02:00

Únome a outros amigos opinadores e confirmo o que lle escoite, xa vai unhas semanas, a un primo ao que non lle facía moito caso. Hoxe sae Feijoo en "En noches como esta" o cal quere dicir que hai moito interese en convertilo no candidato do PP nas vindeiras Xerais.

Todo perfectamente traballado:

- Político gallego hecho politicamente en Madrid que regresa a provincias, para entrenarse, para volver a Madrid.

- Político de orígenes humildes, hecho a si mismo.

- Político de convicciones ideológicas fuertes (aparentes).

- Político liberal, que asiste a bodas gays (aínda que está en contra de que se chame "matrimonio").

O problema, e niso tamén me insiste meu primo, é o que imos ter que pagar de prenda os galegos para que o amigo vexa cumpridos os seus sonos. Cando no panfleto compostelán se ventilan titulares deste estilo a cousa debe ser seria. Mentres, o capital financeiro galaico cala, quizais pensando en que con eles non se atreverán. Ou quizais non lles importe tanto, entre provincianos anda o tema.

MILLADOIRO COMO EXEMPLO

2009-06-28T23:26:00.008+02:00

Milladoiro é hoxe un dos poucos espazos periurbanos do país onde escoitar galego é habitual. Onde é doado escoitar falar no bus a adolescentes de distintas países e razas interactuando en galego e español indistintamente (daquí ou de América Latina).

Ese é quizais un dos poucos logros das políticas de normalización lingüística impulsadas dende a chegada da autonomía. A cuestión é que é insuficiente.

Só aquelas zonas de recente urbanización (anos 90 en diante), nutridas de mozos de procedencia rural que constitúen a primeira xeración de galegos que foron educados (parcialmente) en galego. Non pasou así nos espazos periurbanos de Vigo ou A Coruña porque o seu desenvolmente foi anterior a esas políticas, as novas incorporacións procedentes do rural foron recibidas co español totalmente asentado.

Dese xeito os espazos netamente urbanos onde o galego está presente limítanse a unhas cantas zonas perifericas novas, en particular nas cidades de menor tamaño (Compostela, Ourense, Lugo, Ferrol e quizais Pontevedra). En tódolos demáis o español predomina.

DA ERA FEIJOO Á CRISE DA ESQUERDA EN EUROPA

2009-06-22T00:23:00.004+02:00

O telexornal mediodía foi deses para recordar. O tratamento da inauguración da pranta de Pescanova en Mira, Portugal, foi tremenda... faltou a foto de Touriño e Quintana ao estilo do Far West "WANTED"; por culpábeis de que a panacea da Costa da Morte sexa agora de uso e disfrute dos veciños do sul.

Non se andan no PP con remilgos nestes asuntos. Os medios públicos son para machacar ao rival político e para contentar a eses poderes fácticos que gañaron as eleicións. Igual non chama tanto a atención que xa ninguén proteste ante estes procederes pois, ao fin e ao cabo, era o esperado. Pero o peor non é a falla de protesta, senón que é o enterramento de debates e disquisicións sobre asuntos de grande calado, tan vivos durante o bipartito. Entre eles a cuestión da reforma da Lei da CRTVG, a necesidade de compatibilizar crecemento económico e respeto medioambiental, e tantos outros...

O propio bipartito é un dos grandes culpábeis de todo isto. Pero un non pode evitar preguntarse onde está agora aquel sector social hipercrítico que tanto cuestionou as políticas do anterior goberno... Un non poder evitar pensar que ás veces hai pouca responsabilidade na crítica, por moi necesaria que sexa...

E isto enlaza cunha cuestión máis xeral como é a da crise da esquerda europea. Porque esa apatía á que nos leva o sistema non debería facernos esquecer que aínda que ás veces -non sempre- a escolla sexa unicamente entre o malo e o peor, non convén escoller o segundo.

PERSONALISMOS EN POLÍTICA

2009-05-24T19:17:00.002+02:00

Como aquí case ninguén nos ve nin escoita, fágome unha pregunta en alto: non era que o exceso de personalismo fora un erro no que caeramos?
Logo, como é que na información de radio e tv sobre a campaña do BNG ás Europeas só se ve e escoita a Guillerme?

MATALOBOS

2009-05-18T22:38:00.002+02:00

Dúas ou tres veces que me cadrou ver algún capítulo pareceume do mellor que se leva feito en series na TVG... Un produto moi exportábel, parécme. Nótase que hai bos profisionais aí detrás. Lástima de produtora.

POIS ISO

2009-05-17T20:57:00.002+02:00

O ulex_europaeus

2009-05-11T17:22:00.002+02:00

pinta de amarelo a paisaxe da miña terra.

ASEMBLEA

2009-05-10T23:43:00.002+02:00

Hoxe ten que ser o día 1 do novo BNG. Agora a descansar e mañá a traballar.

DISCREPAR CON BEIRAS

2009-05-03T22:08:00.003+02:00

Concordo con Beiras en que hai dous modelos. Discrepo en que só o seu sexa o de esquerdas. Discrepo humildemente e dende o máximo respeito a quen enriquece enormemente o debate. Eu defendo outro modelo para o BNG.

Keynesianismo Verde

Glosa(s) encol da esquerda (imaxinaria) V. "Pro domo nostra"

CURIOSIDADES

2009-04-27T15:51:00.002+02:00

COUSAS DO BNG

2009-04-24T23:51:00.016+02:00

No organizativo:

Seica é máis o que nos une que o que nos separa. Eu tamén o penso. Penso que as diferenzas ideolóxicas da amplísima maioría dos militantes do BNG non dan para o conto da fronte; se acaso para unha coalición... Sen embargo para alg-úns somo tan guais, tan especiais, tan vanguardistas, tan modelnos, que disque non podemos ser como o PSOE, como o PP, como o PNV, como o SNP nin sequera como CiU. Non, nós non, nós temos que ser diferentes. Coma Die Linke, e coma IU.

Nos prantexamentos ideolóxicos, na oferta política:

Seica no tremendo ostiazo que nos deron os galegos ten moito que ver que quixemos atraer a sectores tradicionalmente conservadores con guiños populistas e que, ao final, non só non conseguimos isto senón que creamos graves descontentos en sectores tradicionalmente "nosos". Eu tamén o penso. Penso que é necesario mudar a táctica, non só facer políticas de esquerda socialdemócrata senón dicir que as facemos. Sen embargo para alg-úns hai que mudar, non a tácticas, senón a estratexia. Uns din (agora) máis esquerda e máis nacionalismo para recuperar aos nosos, que disque hai moitos aí fóra e están agardándonos -como ao fillo pródigo. Outros (mellor dito, "outro") din máis esquerda e máis nacionalismo para recuperar aos nosos e conquistar a outros, que disque hai moitos aí fóra e están agardando pola boa nova da nova esquerda. Como IU os primeiros, como Die Linke os segundos.

Os do 3,8% de apoio social os primeiros, os do 8,7% de apoio social os segundos.

CUSTOU, PERO AO FINAL CONSEGUÍMOLO

2009-04-12T01:43:00.002+02:00

AMÉN

2009-03-31T23:44:00.002+02:00

O Encontro Irmandiño só pactará coa militancia

O "quintanismo" esíxelle á UPG, para iren xuntos á asemblea, que o candidato a voceiro nacional non sexa dos de Paco Rodríguez

O de "esíxelle" é o típico eufemismo...

A ver se non fora certo.

AÍ ESTAMOS, MARCANDO ESTILO...

2009-03-30T11:44:00.001+02:00

Entrevista a Paco Rodríguez en El País. 29/03/2009 (si, 2009...)

La cita es "en el partido". Y éste no es otro que la Unión do Povo Galego (UPG), de ideología comunista y nacionalista y núcleo hegemónico del BNG. Rodeado de gastados volúmenes sobre Lenin, Rodríguez analiza en el pequeño piso que sirve de sede a la U los retos del BNG en una conversación mantenida en gallego. "No se olvide de ponerlo", repite con insistencia.

(HIPOCRISÍA) POLÍTICA

2009-03-29T21:15:00.003+02:00

Ao fío do pacto PSOE-PP en Euskadi vese ben as claras o poderoso que pode resultar o aparello político-mediático centralista.

- Cando se producira o Pacto de Estella (Acordos de Lizarra) dixéronnos que dividía á sociedade e que unha parte non podía gobernar a un país contra a outra. Vale. Entón agora? PP e PSOE (repito: PP e PSOE!) van gobernar xuntos Euskadi... Que di a media española?....
- Segundo. A existosa estratexia do PP en Galiza: deslexitimar os gobernos de coalición porque seica o lexítimo é que goberne a forza máis votada: pois???

En fin, bastante temos co da casa pero digámolo polo menos...

PREXUIZOS

2009-03-24T22:37:00.003+01:00

O Parlamento Europeo tumba as teses dos grupos contra o galego

Se o resultado fora o contrario, Europa seguiría a ser a culpábel de tódolos nosos males.

Como foi o que foi, a resposta é "vedes, até en Europa..."

VIAXE A AMSTERDAM

2009-03-22T21:13:00.002+01:00

Fun con varios amigos; con estes conversei:
Bobbio, N. Esquerda e dereita;
Alonso, A. Un país a medio facer;

A este deixeino para máis adiante:
Hayek, F.A. Principios de un orden social liberal

E volvín con algún máis, con este estou agora parolando:
Murakami, H. After dark

e con este penso conversar cando teña un mínuto:
Stuart Mill, J. Utilitarianism e The subjection of women

Cal será a síntese de tanta conversa?

O QUE PENSO QUE DEBERÍA SER

2009-03-13T23:32:00.004+01:00

A esquerda posíbel: socialdemocracia, keynes verde

A nación posíbel: soberanía compartida, europa, cooperación para o desenvolvemento

A organización necesaria: un partido con diversidade, non unha fronte

O MAL DAS BALEAS....

2009-03-13T23:20:00.002+01:00

Os científicos non atopan explicación, pero ás veces acontece. O gregarismo, cando o lider está desnortado, pode levar a este resultado....

Estou preocupado.

BEIRAS

2009-03-05T16:05:00.002+01:00

Falou Beiras, e fíxoo alto e claro, como de costume. Pero a min non me convenceu, o que vén sendo unha constante dende vai tempo.

Falou de refundar o BNG o que para Beiras implica recuperar as esencias do primeiro BNG.
Isto é, recuperar o frontismo na súa fasquía inicial. Un modelo que, na miña opinión, hoxe non ten nin xustificación teórica nin práctica. Teórica porque a realidade galega dinos unha e outra vez que non responde ás lóxicas do colonialismo tradicional, que é a que responde o modelo frontista. Práctica porque implica manter estruturas para aumentar as cotas de poder. É un absurdo pensar en reeditar a antiga permanente con Colectivos Socialistas, PNGs, ENs, EAs, MB, Irmandiños, UPGs...

Falou tamén de pedirlle perdón aos movementos sociais e de que o BNG sexa o partido reflexo deses movementos. Este aspecto é quizais o único novedoso do discurso de Beiras, aínda que el diga que xa o BNG era iso, que fora un adianto do que vai vir no futuro. Sen embargo tampouco comparto esta opinión. Os movementos sociais son unha cousa e os partidos políticos outra. Non coñezo organizacións políticas no noso contorno (que non sexan antisistema) que sexan correas de transmisión dos movementos sociais.

Fai falla outra cousa.

IRONÍAS...

2009-03-05T15:35:00.002+01:00

...da vida. Quen substitúo máis eu pensamos igual. E tamén coincidimos co ínclito Mr Burns.

BNG CRISIS

2009-03-04T00:17:00.003+01:00

Pero como a dos chinos, esforcémonos para que veña con oportunidades.
Se a crise é estrutural o cambio debe ser tamén estrutural.

POR QUE?

2009-03-02T12:54:00.004+01:00

Responder necesita cambiar de chip e moita reflexión polo que seguramente peque de precipitación.... e de simplismo.

Dúas razóns entrelazadas:

a) Crise Económica: no BNG (e no bipartito) non chegamos a capturar a profundidade da mesma, como lle está xa a afectar á xente (ou como percibe a xente que lle vai afectar xa). As razóns, haberá que debullalas máis adiante.

b) Goberno Sólido e Unido: é o que solicitaba a cidadanía diante da crise económica, é o que lle ofertou o PP. O BNG e o PSOE esforzáronse por parecer moi diferentes ao longo dos 4 anos, de pouco servíu non perder votación algunha.

Gañou o mellor? Non. Gañou quen mellor percibíu o anterior, quen fixo a campaña tendo iso moi claro.

Todo o demáis tamén conta, claro.

PARA QUE REMATE ESTA VERGOÑA...

2009-02-26T12:50:00.003+01:00

Para librarnos dos señoritos centenarios que foron e son a ruina deste país.

VOTA BNG!

A CAGADA DA CAMPAÑA

2009-02-23T10:31:00.006+01:00

Nalgún sitio lin ou escoitei que as campañas pouco mudan as intencións do eleitorado pero que, en calquera caso, é máis doado nas mesmas perder votos que gañalos. Pois ben, sen mudar moito as cousas, a cagada de Oia vai restar votos que quizais impidan uns bos resultados do BNG o domingo.

Sen pecar de resabido, teño criticado algúns xestos que empañaron o excelente traballo de Quin na Xunta e no BNG. É triste que, a xeito de colofón -e máis alá das responsabilidades concretas- ditos xestos marquen agora a campaña e mesmo nos poidan ter un custe significativo. Na política democrática as formas contan, e moito.

As consecuencias destes xestos van variar moito segundo o resultado do domingo sexa un ou outro. Por suposto, aínda que algúns salienten o tema facéndolle eco á media madrileña, non será iso o que eventualmente bote abaixo o bipartito, senón o continuismo do PSOE non tanto nas formas, aínda que tamén, como sobre todo no fondo. Tamén a nível interno, na casa común, algúns se frotan as mans. Pero iso é outra historia...

A RETÓRICA CONVINCENTE: QUIN O NEOFALANTE

2009-02-13T11:54:00.002+01:00

LOSADA NON SE ENGANA

2009-02-10T11:55:00.001+01:00

Ogallá os resultados do 1 de marzo o contradigan...

A quen lle empatou Santiago Rey Fernández-Latorre?

2009-02-10T11:50:00.002+01:00

O goberno poderá equivocarse en moitas cousas, pero representa aos cidadáns, foi democraticamente escollido por todos nós.

A quen representa este señor salvapatrias e provinciano?

LA COSA DEL GALLEGO

2009-02-06T19:31:00.001+01:00

A FESTA É O ÚNICO CAMIÑO.

O Gram Gaby
Cargado por seioque

TEORIA DA CONSPIRACIÓN

2009-02-05T22:32:00.002+01:00

Hai quen agocha o nome do seu candidato.
Hai quen non está particularmente preocupado por medrar.

POLÍTICA E PODERES FÁCTICOS I

2009-02-05T10:23:00.002+01:00

Ao fío da furibunda campaña de La Voz de Galicia contra o BNG e, en particular, contra Anxo Quintana, xurden un par de ideas que quería compartir.

1º Máis alá da retórica coa que cubrimos os discursos, o certo é que o BNG -e en particular Anxo Quintana como interlocutor cos "grandes poderes"- non se está a comportar como o resto de forzas e líderes políticos do país. Non sabemos se se enruga máis ou menos, pero que non se enruga diante do principal poder mediático do país -polo menos de momento- está ben claro.

2º A menos dun mes das eleicións semella vislumbrarse con claridade o escenario eleitoral. A reedición do bipartito é un feito, xa que logo a grande loita é a distribución interna do poder. É obvio que La Voz de Galicia está cómodo co PSOE pero non co BNG, por iso está a facer o que está a facer.

Coido que é o momento para que os que cremos que esto é un país e que somos capaces de xestionalo a favor das maiorías sociais, internamente e no mundo, tomemos boa nota do que hai e non equivoquemos os nosos tiros (simbólicos).

PORQUE ESTAMOS EN PRECAMPAÑA

2009-01-17T21:21:00.004+01:00

E por que temos a frescura necesaria...

XIADA

2009-01-12T00:44:00.002+01:00

Do que máis boto de menos de cando vivía na aldea son as mañanciñas de xiada, que é como lle dicimos nós á xeada.

MISERIAS COLECTIVAS

2008-12-15T18:32:00.002+01:00

A situación mediática do país resulta desoladora. Para mostra algúns exemplos.

1. O Telexornal da Galega. Se houbo algo que non mudou co novo goberno foron os informativos da TVG. Accidentes de tráfico, outros accidentes, mortes... só ao final flashes da política galega e do que sucede no mundo. Análise cero. Máis parece un informativo local que outra cousa. A pregunta que me fago é se realmente a sociedade é o que demanda da TVG ou se priman os criterios da oferta. Patético, no segundo caso. Moi preocupante do primeiro.

2. Xornal de Galicia. Unha de cal e outra de area. Benvido un novo xornal que lle faga sombre á peste provinciana de La Voz. Sen embargo pobre, bastante pobre, en contidos e formato. Deixando a un lado a preocupante cuestión do idioma, un feito relevante: a sección de internacional ao final, moi ao final... A edición dominical tivo algún guiño interesante pero en xeral a análise fonda (por exemplo en economía) brilou pola súa ausencia. Imposíbel resistir comparacións co xornal progre de Hespaña... De novo a pregunta xurde: febleza da oferta ou insuficiencia de demanda???...

COUSAS

2008-12-12T01:00:00.003+01:00

Compostela: a única cidade do mundo onde os punkies levan paraugas (negros).

AXUDAS DA CONSELLERÍA DE TRABALLO AO SECTOR DO AUTOMÓVIL

2008-11-19T22:34:00.002+01:00

Versión 1.
Lugar: Executiva Federal do PSOE
Tempo: Principios de Novembro 2008
Fala: Sectretaria de Economía e Emprego da EF
Compañeros, la situación es crítica, despues de los 400€ tenemos un problema fiscal, el incremento de paro puede elevar el déficit del Estado por encima del 3%. Nuestras autonomías tienen que arrimar el hombro con sus presupuestos...

Versión 2.
Lugar: Executiva "nacional" do PSdG-PSOE.
Tempo: Principios de Novembro de 2008
Fala: Ricardo Varela
Compañeiros, a situación é crítica, o paro no sector da automoción vai alcanzar o seu nivel máis alto xusto na antesala das eleicións ao parlamento galego. Temos que facer algo...

Que lumbreras estos do PSOE...

BERBERECHOS, CEBOLAS E A TEORÍA DO VALOR-TRABALLO

2008-11-16T21:07:00.009+01:00

Dicía meu tío onte que non entende porque se extrana a xente de que os berberechos vaian baratos. Dicía el que non pode ser que os berberechos valan máis caro que as cebolas pois o traballo que conleva plantar, coidar e recoller estas últimas é moito maior que o que se necesita para extraer os bivalvos. As cousas, sentenciou, deberían valer polo traballo que custa producilas.

Sen sabelo meu tío dou conta da teoría do valor-traballo, enunciada polos autores clásicos vai unha chea de anos e abandonada posteriormente -agás polos Marxistas e algún outro- coa chegada teoría Neoclásica de formación dos prezos. E é que a escaseza relativa por unha banda, e as preferencias subxectivas dos consumidores pola outra, fan que niso que chaman mercado os berberechos vaian máis caros que as cebolas...

Aínda así, a leitura para estos tempos é clara; en liñas xerais o prezo das cousas, agás en casos concretos, non debería alonxarse en demasía do traballo necesario para producilas.

La Voz de Galicia...

2008-10-22T17:20:00.003+02:00

La inversión en la Cidade da Cultura equivale ya al 40% del AVE atlántico

Pero que patéticos sodes, e que malos...

MÁIS AGGIORNAMENTO

2008-10-05T22:00:00.008+02:00

Porque nun blog de política hai que falar de política...

Rematou a Asamblea Extraordinaria do BNG; igual puidera pensarse que resultou intranscendente, pero non tanto como se cre. Un par de cuestións ao respeito:

- "O Partido Galeguista do Século XXI". Gostará máis ou menos, pero Quintana ten estratexia e non a agocha. Abrir o BNG á sociedade, nada de sectarismo. Adeus ao "nacionalismo de salón". pragmatismo, moito pragmatismo, tanto que incluso a algúns nos raia.

-"Logros do BNG no goberno". Apartando a necesaria propaganda mediática hai algo que se me antolla como un grande logro, visto en perspectiva. Máis alá das renuncias e do exceso de pragmatismo que algúns albiscan, o BNG de hoxe, o de Quintana, é capaz de facer realidade moitos vellos anceios da esquerda nacionalista: Enerxía, vivenda, servizos sociais, medio rural, cultura.... hai avances innegábeis. O BNG de Beiras teorizou e debateu sobre isto... o de Quintana, seguramente con erros, ponos en práctica. Por separado igual puideran parecer proxectos incompletos, xuntos non... habería que poñer isto máis en valor. Como fixo hoxe o voceiro nacional.

- "Quen manda no BNG?". Esta é a grande incógnita que esta asamblea non clarificou porque tampouco conviña facelo. Consolídase o matrimonio de conveniencia UPG-QNG; se atenderamos ás pautas ideolóxicas, a viraxe estratéxica do BNG viría acompañada dun fortalecemento dos segundos e un enfeblecemento dos primeiros. Sen embargo, se do primeiro temos algunha sinais non absolutamento definitivas, do segundo apreciase máis ben pouco. Isto sérvenos para entender mellor o que é hoxe o BNG pero, o dito, non nos aclara a pregunta de inicio.

TVG: Televisión GOBERNAMENTAL

2008-08-29T01:34:00.002+02:00

Pois ao final non haberá eleicións en Outono. Díxoo Touriño e recolleuno a TVG como se dunha mensaxe institucional de máximo calado se tratara. Dubido que fora premeditado pero nos venden a solución dunha polémica por eles creada, tal e como dixo Quintana.

É triste ver a TVG imitando a era Fraga; falando do que todos falaban só cando o goberno, chámese Touriño, o soluciona. Así pasou co Prestige, coas Vacas Tolas,...

En fin, eses son os vimbios cos que hai que facer o cesto... que ninguén se leve a engano.

ELEICIÓNS EN OUTONO

2008-08-17T16:31:00.004+02:00

Non vai lle ser doado a Touriño argumentar ante a cidadanía, con seriedade, as razóns do adianto eleitoral, máis alá das partidistas do PSOE. As que lanza hoxe na entrevista do noso diario provinciano favorito, accidentalmente pro-sociata, de tan burdas dan a risa; darlle a volta a tortilla facéndonos crer que BNG e PP teñen intereses para non querer que as eleicións se adianten non convence nin aos máis íntimos de Pablo Iglesias.

Por certo, polo menos no eido político, o noso presidenciábel cómelle as papas na cabeza ao do PSOE.

I+D+i

2008-08-10T20:56:00.002+02:00

I+D+i é o que hai no palco da Panorama, e o outro son caralladas.

La empresa catalana Gas Natural es la nueva propietaria de Fenosa

2008-07-31T17:02:00.003+02:00

O noso xornal de provincias favorito abre hoxe cun dos seus titulares típicos de medias verdades. Na mesma liña, poderiamos propoñer outro, que dixera:

"La empresa catalana Gas Natural es la nueva propietaria de la empresa madrileña Unión Fenosa"

Pero non, iso non pode ser porque necesariamente os cataláns son os culpábeis de tódolos problemas de Galicia, dende os reis católicos até hoxe...

ATADO E BEN ATADO

2008-07-28T22:22:00.005+02:00

Xa está. No PSd¿G?-PSOE teñen ben clariño que de reforma do voto emigrante nada de nada... Pouco a pouco irán abundando as mensaxes do tipo "non permitiremos que se lles recurten os dereitos democráticos aos nosos emigrantes, bla, bla..." para xustificar o inxustificábel. A ver que di agora La Voz e demáis media provinciana, neste asunto que tanto airearon...

O caso é que o PSd¿G? non as ten todas consigo. Hai tempo que fuxíu a ínfima posibilidade do sorpasso ao PP (os resultados das xerais foron a "proba do algodón"...). En segundo lugar, saben que a crise económica, de afectar, afectáraos fundamentalmente a eles.; para proba un botón: nin foto queren con ZP, que ve como o seu outrora efecto se convertíu en influenza... que é como se lle di á gripe en inglés. E "last but not least", o problema é que se atopan ao final da lexislatura e -ao contrario que os seus socios- teñen ben pouco do que lucirse na súa laboura de goberno (próximo post, sobre a acción de goberno do BNG).

O pucheirazo da emigración é que os pode salvar, na miña (sempre demasiado optimista) opinión, de que o BNG recurte diferenzas e siga coméndolle as papas na laboura gubernamental.

PROVINCIANISMO MEDIÁTICO E PROVINCIANISMO POLÍTICO

2008-07-16T16:32:00.004+02:00

No programa de hoxe da radio galega "Un día por diante" abordaban a suspensión de pagamentos da inmobiliaria Martinsa Fadesa. Un dos entrevistados foi Javier Garrido, o presidente da Federación de Promotores Inmobiliarios de Galicia, quen expuso o seu punto de vista sobre a crise inmobiliaria.

Garrido sostén (imoslle a supoñer, con coñecemento de causa) que a situación galega non é equiparábel a do Estado, e apunta a que o sector en Galiza está composto fundamentalmente por pequenas e medianas promotoras mentres que no Estado o peso das grandes, das "14 grandes", é moito maior. O sector é por tanto diferente e, na súa opinión, está máis saneado dende o punto de vista financeiro pois asumiu tamén menos riscos.

Chama a atención que Garrido lle fixera un chamamento ao presidente da Xunta (e non era o primeiro) para que convoque unha mesa para abordar a crise do sector en Galiza e que, ademáis, traslade xustamente o carácter diferencial do sector inmobiliario no noso pais. Laiase de que todos, incluído o presidente, caeran no erro de facer seguidismo do que acontece en España sen analisar as particularidades da situación galega. Non solicita diñeiro público, simplemente apunta algo que quen saiba algo do tema xa coñecía, os bancos do Estado están aplicando as mesmas recetas en tódolos lados, recurte brutal do crédito, o cal si pode ter un efecto nocivo especialmente en Galiza, pois pagan xustos por pecadores. Sinala a importancia que dende o goberno se trate de contrarrestar isto dando conta da situación real do sector en Galiza. Pide, en definitiva, que Touriño actúe como presidente!.

A xornalista, sen embargo, non acaba de entender o que comenta o presidente da Feprogra e -facendo gala de novo seguidismo/provincianismo mediático sinala que "si, pero os prezos da vivenda baixaron por primeira vez". Onde baixaron??? Resulta que baixaron en España e en Galiza subiron!!!!, como se pode ver na prensa de hoxe (aínda que La Voz de Galicia resalte, na mesma liña provinciana, que os prezos baixan).

En definitiva, provincianismo mediático -o dos xornalistas da radio galega- misturado co provincianismo político do PSOE de Touriño. Toda unha mostra do que é "normal" neste país.

Barrio Latino

2008-06-29T18:42:00.005+02:00

Os domingos pola tarde, unha parte dos que habitamos no ensanche Compostelán aínda estamos na aldea. Fai apenas catro ou cinco anos, cando xa era xullo e os estudantes abandonaban os pisos, iso significaba rúas baldeiras e silenzos de formigón. Sen embargo, agora, os novos galegos enchén os horrendos patios de mazán de ritmos do outro lado do atlántico. A cidade está parindo o seu "Barrio Latino", que veña ben...

Sabiduría Popular

2008-06-16T15:01:00.002+02:00

"De gorrión imposible", díxome meu pai onte, "os gorrións non fan o niño nas laranxeiras".

CRISIS, WHAT CRISIS?

2008-06-15T19:55:00.003+02:00

Así dicía unha portada dun disco de Supertramp... pero non serei eu quen me resista a chamarlle crise, se é ese o grande tema de discusión.

Se negar o cambio de ciclo sería un absurdo, situarnos no outro extremo pode levar tamén a situarnos nun mundo alleo ao real. La Voz de Galicia deleitábanos hoxe nas súas páxinas salmón cun titular que tiña tanto de espectacular como de falaz. Seica temos o mesmo poder adquisitivo hoxe que hai 25 anos (ou menos incluso, agora non lembro ben o titular).

Facíase referencia a uns dados ou un informe, feito para o conxunto de España, sobre o custe da vida de hoxe en comparanza co de 1983. Pois ben, comparar a economía de 1983 coa de hoxe, en particular no caso galego, abstraéndose das múltiples mudanzas estruturais acontecidas só pode facerse en descargo do máis mínimo rigor intelectual; en aras da mediocridade mediática a que nos teñen acostumados nesa casa.

En 1983 algo menos da metade da poboación ocupada galega traballaba no sector agrario e pesqueiro, onde os niveis de produtividade eran non reducidos, senón ridículos. A capacidade de consumo neste sector era, por conseguinte, extremadamente reducida. Por outra banda, aínda que xa rematara o boom emigratorio dos 60 e 70, eran ducias de miles os residentes galegos no exterior, en particular en Europa. Na maioría dos territorios rurais galegos as alternativas aínda eran emigrar fóra de Galiza ou, na zona costeira, embarcarse en navieras foráneas.

A capacidade de aforro da nosa economía era elevada, si, pero por razóns moi diferentes ás que se puidera pensar nunha análise superficial:
a) Polo baixo nivel de consumo.
b) Porque unha parte relevante, certo que decrecente, das rendas salariais aínda viñan do exterior.

Hoxendía ningunha das dúas características anteriores está presente pois os niveis de consumo foronse achegando (a pasos axigantados) aos dos países do noso contorno e, en segundo lugar, as rendas (do factor traballo) exteriores perderon case que toda relevancia e mesmo o signo puidera se xa negativo, dada a chegada de inmigrantes nos últimos anos. Isto abstraéndonos da mellora evidente dos estandares de vida (educación, saúde, etc).

En definitiva, que nos ofrece entón o titular anterior?: unha comparación distorsionada feita ademáis pensando en Madrid ou en calquera outra grande capital máis que en Galiza.

Unha oportunidade para que pseudo-economistas boten por fóra, como de costume.

EL PAIS: QUE SE SAIBA

2008-06-05T12:38:00.011+02:00

Recollo, polo seu interese, unha carta ao director atopada nun xornal galego.

"En relación ás novas publicadas polo xornal El Pais na Edición Galicia os días 1, 2 e 3 de Xuño onde se facía referencia a unha suposta validación irregular de vivendas por parte da conselleira Teresa Táboas, gustariame realizar diversos comentarios.

- Na información aparecida o 1 de xuño faise referencia a un informe do Consello de Contas onde se recollen as supostas irregularidades e apúntase que dito informe só está pendente da ratificación por parte do pleno do consello, unha vez que fora aprobado na comisión encargada da súa elaboración. Esta información é incorrecta pois, tal e como establece o artigo 7 da LEI 6/1985, do 24 de Xuño do Consello de Contas, correspóndelle ao pleno a aprobación (non a ratificación) dos informes. Estariamos por tanto diante dunha proposta de informe que non é nin público nin oficial, ao non estar aprobado polo organo competente.

- Unha vez que é evidenciado que a información recollida na proposta de informe do Consello de Contas é errónea e que a validación por parte da consellería de vivenda refírese en realidade a vivendas diferentes ás que a Conselleira Dª Teresa Táboas participara como arquitecta, chama a atención que El Pais se faga eco únicamente de que o "Consello de Contas rectificará a atribución a Táboas de pisos deficientes" esquecéndose de que viña de publicar unha información (cun potencial lesivo importante cara a Conselleira de Vivenda) baseándose en fontes erróneas e non oficiais pois o documento -reitero- estaba sen aprobar.

- Só queda rematar felicitanto a El Pais e ao autor do artigo pola súa capacidade para acceder a información de máxima relevancia por canles que, como é obvio, non son nin públicos nin oficiais."

EÓLICOS: O OURO NEGRO GALEGO

2008-06-02T15:35:00.003+02:00

La Voz de Galicia anda preocupada porque a consellería que xestiona as concesións eólicas é do BNG. Seica unha decisión tan importante non pode recaer na 3ª forza política galega. Unha maneira coma outra calquera de dicir “que hay de lo mío”, á que –por outra banda- nos ten moi acostumada o devandito grupo mediático.

A La Voz de Galicia preocúpalle agora que se poidan revender as concesións, ao igual que no goberno anterior. Eso ó que recollen nos titulares. Logo explican que só poderá facerse unha vez que o parque eólico estea funcionando e conectado á rede, á diferenza do que acontecía co goberno anterior. Unha diferenza máis que significativa pero que sen embargo queda en segundo plano, atendendo aos intereses de La Voz de Galicia.

A xestión das concesións eólicas é seguramente un dos temas que máis necesidade ten de sair á luz de todos os vinculados co goberno Fraga. Se é certo o que este xornal nos di agora estariamos falando de situacións que raian á incompetencia e o favoritismo en descargo dos orzamentos públicos. Se a iso lle engadimos as monumentais cuantías de diñeiro das que estamos a falar os argumentos a favor dunha comisión de investigación no parlamento estarían servidos.

CADA QUEN NO SEU SITIO

2008-05-18T18:25:00.004+02:00

A reseña que para a Cadena Ser Galicia mereceu a manifestación de hoxe polo dereito a vivirmos en galego foi a de que na mesma se corearon cantigas como: "Españois, fóra da Galiza", "Galegos somos, galegos seremos, por españois nunca pasaremos" (desta última amosaban probas sonoras). Tamén se referiron á ampla presenza da "ala nacionalista" do goberno galego que lideraba a manifestación.

E nada máis.

Pd. Xa o dixo Cebrián, emulando a Alfonso X "o Sabio", que o galego é para o que é, y lo otro son posiciones extremas de los nacionalistas.

ARGUMENTOS PARA UN DEBATE

2008-04-20T22:14:00.004+02:00

Teño 32 anos e pertenzo á que probábelmente sexa unha das primeiras xeracións que puido estudar a materia de lingua galega na escola. Os meus avós e os meus pais, ao igual que os de practicamente a totalidade da miña xeración e das precedentes, non tiveron a oportunidade de aprender a ler ou escribir na lingua que –na súa amplísima maioría- falaban de cotío; nin moito menos recibir parte da educación en galego. Máis o contrario, foron educados e aleicionados no desprezo ao galego, lingua de pobres e ignorantes.

A constatación do fenómeno anterior forma parte dos fundamentos da actual lexislación ao respeito da lingua do noso país. A lei de normalización lingüística (que non leva esa denominación por capricho) foi aprobada co consenso de tódolos representantes dos cidadáns galegos. Este consenso fundaméntase na apreciación de que o tratamento que historicamente viña recibindo a lingua galega por parte dos poderes públicos era inxusto e mesmo destrutivo. Poderes que, por certo, practicamente en tódolos períodos da historia recente carecían da lexitimidade democrática coa que contan hoxe.

O actual decreto do galego no ensino non é outra cousa que o desenvolvemento da lei de normalización lingüística ao ámbito da educación. Tanto a lei como o decreto sinalan medidas de apoio (a primeira xerais, o segundo específicas) ao uso normal da lingua galega. Estas medidas supoñen unha discriminación positiva do galego ao respeito da outra lingua oficial de Galiza, o castelán, en ámbitos diversos como a administración pública, o ensino, etc. Non son diferentes, en esencia, a calquera outra medida que procure corrixir unha situación que a maioría dos cidadáns consideran inxusta (no caso da lei de normalización lingüística e a tenor do consenso, non a maioría senón a totalidade). E como calquera outra medida derivada do poder lexislativo, son de obrigado cumprimento – é dicir, son coactivas ou constitúen unha imposición- pois de non ser así non tería sentido lexislar.

Nos últimos meses véñense escoitando voces dende un colectivo que lexitimamente cuestiona a legalidade vixente no referido á normalización lingüística do galego. Dise que o galego estase impoñendo no ensino e que goza de certos privilexios legais ao respeito do castelán. Pois ben, ámbalas cousas serían certas de aplicarse a lei: habería privilexios porque neso consiste a discriminación positiva e imporíase porque é condición sine qua non para poder aplicar calquera lei.

O que xa non son certos son outros argumentos que de xeito hipócrita e demagogo, ao meu ver, están poñendo enriba da mesa algunhas persoas que protestan ante a situación anterior. En concreto, é falaz dicir que se está a facer co castelán o que antes se fixo co galego pois iso é confundir a legalidade democrática coa non democrática, e penso que a estas alturas do conto estas cuestións deberían estar ben claras. Tamén é falaz apelar a dereitos pretendidamente universais das persoas (como poder elixir a lingua da educación dos seus fillos), cos que calquera podería estar dacordo, pero que non poden ser aplicados en estrito senso: sería absurdo pretender garantir ese dereito a tódolos pais e nais dun país.

O debate debe ser situado noutros termos. Os que están en contra da lexislación que pretende normalizar o galego terán que remitirse ás razóns que levaron á existencia do consenso social e político sinalado e que se plasmou en lei. Un consenso que se sostén, como dixemos, na consideración de que o galego e os cidadáns que falaban galego teñen sido discriminados e atacados polos poderes públicos durante grande parte da historia recente do noso país. Terán que dicirnos se pensan que o anterior non é certo ou se consideran que o galego xa está normalizado, ou mesmo se entenden que aínda sendo certo e non estando o galego normalizado, iso non debe ser motivo de preocupación nin de lexislación. Terán que dircirnos, en definitiva, porque queren que se rompa o consenso.

17 DE MAIO: DÍA DA LINGUA GALEGA

2008-04-18T15:23:00.003+02:00

Temos que ser 100.000. Para que remate esta vergoña.

OS BIOCOMBUSTÍBEIS: UN CRIME CONTRA HUMANIDADE

2008-04-15T15:35:00.004+02:00

Ollo porque hai por aí indicios varios que apuntan a que isto é máis grave do que parece... Sería verdadeirament triste e patético ter que reeditar hits pasados.

GALIZA E VIETNAM

2008-04-13T22:49:00.004+02:00

Antes de que se me vaian todos os recordos, quero postear algo a propósito dunha efímera visita ao far east vai apenas dous meses...

No contraste absoluto entre GZ e VT hai varias semellanzas que quedaron no meu maxín. Sitúanse sobre todo na zona rural (no caso vietnamita máis ben “rural-urbana” pois 88 millóns de habitantes en 330.000 km2 ocupan bastante espazo…).

A primeira delas ten a ver co minifundismo agrario, que se no noso caso vén de ben atrás e ten a ver co antigo modelo agrario do policultivo de subsistencia, en Vietnam é moi recente, e explícase polo reparto realizado vai apenas uns anos da terra colectivizada polo rexime comunista (reparto feito polo mesmo rexime comunista).

A segunda está relacionada coa rápida apertura ao capitalismo experimentada por ambos rurais. Cada un coa súa fasquía, mais nos dous casos a perda dos trazos históricos na relación entre natureza e home/muller é máis que evidente. O intento de deixar atrás unha realidade socioeconómica de miseria faise plausíbel en ámbolos dous sitios pero o resultado é unha indefinición arquitéctonica, paisaxística, produtiva…

Unha evidencia máis de que non estamos sós no mundo

REPENSAR EUROPA DENDE GALIZA

2008-03-21T17:56:00.001+01:00

Recentemente o Parlamento Europeo estivo de aniversario, 50 anos facía a que din é a única cámara de representación internacional de designación directa por parte da cidadanía.

A ninguén se lle escapa que o proceso de construción europea leva un par de anos en stand by, produto en grande medida do rexeitamento ao Tratado de Constitución Europea por varios dos países centrais na UE, países fundadores como Francia ou os Países Baixos. Neste tempo mesmo se produciron retrocesos e houbo quen aproveitou a parálise da Unión para recuperar espazos que, mal que ben, a Unión Europea fora quen de conquistar; falamos por exemplo do simpático presidente francés, e da política exterior da UE.

Pero vaiamos ao que nos ocupa. Como se percibe Europa, a Unión Europea, dende Galiza? Pois ben, estritamente falando non hai visión contrutiva de Europa dende Galiza. A única percepción ten sido a dunha administración allea dende a cal –sen un rol colectivo activo- recibíamos unha de cal e outra de area. No “debe” están as políticas que cada certo tempo incidían e inciden negativamente nos intereses galegos: agricultura, pesca, sector naval, etc. Obviamente o que máis debería pesar neste “debe” non son os efectos negativos en si, senón e sobre todo, a imposibilidade de codecidir sobre os mesmos dende o punto de vista colectivo, como galegos. No “haber” sería absurdo esquecernos dos fondos europeos, á volta do 6% dos ingresos orzamentarios galegos nos últimos exercicios, en grande medida destinados a investimento público. Mesmo o Euro, a pesares da súa asociación co incremento do custe da vida, é xa unha realidade incuestionábel que moitos cidadáns valoran positivamente pola estabilidade que aporta a aspectos que lles afectan directamente como son os tipos de xuro.

Sen embargo e ao igual que na maioría dos países e Estados europeos, non semella existir en Galiza unha vontade social explícita de construir Europa. A responsabilidade aquí procede do xa moitas veces suliñado intento político de construír Europea unicamente de arriba a abaixo e non ao revés. É esta a grande asignatura pendente da Unión Europea xa que poucas políticas, quizais coa excepción dalgunhas iniciativas como o programa Erasmus, resultaron efectivas para levantar Europa dende as bases.

Pero ao decisivo déficit anterior en Galiza úneselle outro con impronta propia que é necesario suliñar. No noso país falla tamén o compromiso político para con Europa.

Os dous partidos de obediencia estatal están afectados do mesmo mal que os romanos lle supoñían ao río Limia, o mal do esquecemento. Cada vez que traspasan as fronteiras estatais os representantes destes partidos esquécense de Galiza, como imaxinario colectivo na construción europea, e substitúena polo imaxinario “España”, reforzando dese xeito o carácter estatal da UE. Este esquecemento actúa nos dous planos, no dos intereses materiais dos galegos, pero tamén no plano do aporte galego á construción europea.

En canto ao nacionalismo galego o mal que lle afecta é de natureza distinta. A visión de Europa dende o nacionalismo galego está estancada nunha lagoa onde conflúe, por unha banda, unha visión antisistema do proceso de construción europea -no que son preponderantes os aspectos antisociais do mesmo- e pola outra, unha visión á defensiva ao respeito das políticas recibidas nos últimos anos. Ámbalas dúas correntes teñen a súa razón de ser e potentes argumentos, pero esquecen aqueles aspectos positivos que comprende a Unión Europea. A maiores, o nacionalismo galego contemporáneo, a diferenza dos seus predecesores e doutros do noso contorno, non foi quen de visualizar un elemento que debería ser estratéxico na súa acción. Eu resumiríao na seguinte frase: “case todo o que deba ou teña que facer o Estado pódeo facer Europa”.

A idea de Europa necesita por tanto un impulso que se debe sustentar naqueles elementos que a maioría social europea considera positivos e que identifican a Europa no mundo. O primeiro, o modelo do Estado de Benestar, cuestionado polo Neoliberalismo pero cun fortísimo ancoraxe político e social, que é necesario defender e potenciar en todo o continente. O segundo, un modelo socioeconómico en xeral máis respectuoso co medio ambiente (e que nos saca as cores de cando en vez con multas e sancións de índole diversa). O terceiro, un contrapeso nas relacións internacionais aínda máis hipotético que real, pero necesario nun mundo amenazado polo unilateralismo e o desorde colectivo. Sería absurdo pensar que, dende o punto de vista institucional, se pode alcanzar neste último aspecto un rol semellante dende Galiza ou España.

Como galegos é posíbel contribuir a Europa sen tutelas de ningún tipo, unha contribución sustentada na nosa propia realidade nacional e que chega até onde saibamos pensar o noso propio país. Faise necesario pensar Europa dende Galiza e como galegos. Necesítao Galiza, como unha das vías naturais de apertura ao mundo; e necesítao Europa, como alternativa institucional ás grandes amenazas e problemas mundiais; alternativa imperfecta, por suposto, pero real e efectiva.

PENA TREVINCA, O PUNTO MÁIS ALTO DE GALIZA

2008-03-17T16:03:00.003+01:00

Pois iso... Pena Trevinca.

AUTONOMÍA POLÍTICA

2008-03-06T18:57:00.002+01:00

A min non me parece mal que o goberno da Comunidad de Madrid permita obxectar a Educación para a Cidadanía porque en calquera outro caso de senso contrario, eu querería que o goberno da Xunta tamén o fixera.

INCOHERENCIAS

2008-02-28T15:48:00.002+01:00

Queixábase amargamente X.L. Barreiro Rivas onte nunha radio galega (non na radio galega) da burda imitación do debate galego en relación ao debate español. Daba conta él da nula capacidade dos galegos de crear dinámicas propias, desa tendencia a imitar o que nos envían de Madrid.

Queixábase en castellano...

ESTUDIANTES NACIONALISTAS RADICALES MADRILEÑOS INTENTAN AGREDIR A ROSA DÍEZ

2008-02-19T18:34:00.003+01:00

Jovenes estudiantes independentistas madrileños revientan el acto de la política vasca.

Se é que a corda sempre racha polo punto máis feble...

COUSAS

2008-02-02T10:12:00.000+01:00

En todos os locais do mundo do meu gusto sona Van Morrison.

UNHA DE CAL E OUTRA DE AREA

2008-01-13T19:59:00.000+01:00

Un broche de ouro para unha lexislatura brillante.

O PSOE E A TVG

2008-01-13T19:43:00.000+01:00

Na irremediábel tensión do bipartito, o PSOE móvese continuamente no fío da navalla no tocante ao uso que fai dos informativos da TVG.

O tan manido discurso da independencia dos medios de comunicación públicos convértese en papel mollado no despacho de Ricardo Varela, na exitosa liña de Pepe Blanco.

Así, quédanos papar unha precampaña e campaña na TVG que será unha copia da da televisión Extremeña. Eis o modelo do PSOE para o país.

CHAVEZ

2007-12-05T01:17:00.000+01:00

Si, pero aceptou os resultados do referendum...

O REI ESPIDO

2007-11-11T23:03:00.000+01:00

En relación ao incidente que está a elevar o orgullo patrio até cimas que non se alcanzaban dende fai varios séculos, cando aquelo do imperio onde non se puña o sol, aí van dúas reflexións.

- Que Chavez é unha besta parda que non respeita as formas sábeo todo o mundo e por desgraza súfreno, ou mellor dito, sufrirano aínda máis nos vindeiro anos, en Venezuela.
- Que as empresas españolas, canda a salvaxe vaga privatizadora auspiciada polo FMI, non foron a América Latina precisamente a contribuir ao desenvolvemento económico e ao emprego neses países senón, fundamentalmente, a facer beneficios monopolistas cos medios que fose necesario empregar, sábeo tamén moita xente, e sufrírono e súfreno millóns de Latinoamericanos.

Por todas esas razóns:
a) Que ZP lle pida respeito a Chávez polas súas bravuconadas é correcto.
b) Que o rei de "la madre patria" mande calar a Chavez é poñerse a súa altura, de mala educación.
c) Que o mesmo monarca de antes, se indigne e se levante por escoitar que as empresas multinacionais españolas non son precisamente "hermanitas de la caridad", é dunha hipocresía e dunha chulería inmensa.

Porque todos coincidimos en que conservar as formas é o punto de partida para poder intercambiar opinións e chegar a acordos; pero -unha vez garantidas estas- hai que escoitar os argumentos dos outros, por moito que firan as sensibilidades "Reais", enchoupadas de nostálxico imperialismo, e que aínda teñen predica en grande parte da sociedade española.

Como era aquelo de Castelao dos imperialistas fracasados?

A GUERRA MEDIÁTICA

2007-10-09T20:36:00.000+02:00

El Pais: ETA hiere con una bomba al escolta de un edil socialista en Bilbao
Publico: ETA hiere de gravedad en Bilbao al escolta de un edil del PSE

El Mundo: ETA reacciona a las detenciones de Batasuna atentando contra un escolta
La Razon: ETA reaparece en Bilbao y atenta contra un escolta

O dito: Pasa de España.

CARPETAS DE CARTÓN

2007-09-21T20:38:00.000+02:00

Se Bill Gates fora galego, as carpetas de Windows serían así.

O BNG E O PLUS DOS FUNCIONARIOS

2007-09-18T23:29:00.001+02:00

Ante a polémica armada co plus dos funcionarios que ocupen altos cargos políticos o trasacordo do BNG ten bastante pouca credibilidade, aínda que retificar -aínda que sexa tarde- non sexa algo moi común na política convencional.

Chama a atención que os mesmos que fai poucos meses botaban para atrás unha medida tamén de certa polémica, aínda que de mero carácter simbólico, como era o do salario vitalicio dos presidentes da Xunta (e outros beneficios), lle deran o visto bo agora a unha medida que ten pouco de simbólico e moito de inxusto privilexio. Tamén de caro -aínda que non tanto como din algúns con certo matiz demagóxico pois grande parte dos funcionarios teñen complementos consolidados co que non cobraran 15.000 € máis, senón a diferenza con ese complemento que é o máis elevado; aínda que quizais o peor é que incide na funcionaritis que xa afecta á política en Galiza, o cal -por certo- podería explicar - xeito de círculo vicioso- a aprobación desta norma.

E AGORA 210 € PARA ALUGUER

2007-09-18T23:06:00.000+02:00

Segue na súa liña populista o goberno ZP...

Agora cunha medida que quizais teña certo sentido no fondo pero que da lugar a numerosas, e sobre todo graves, dúbidas. É verdade que, por unha banda, se usa o (grande) superavit para abordar (ou tentar) un problema social grave. Pola outra, é unha medida que axudará a suavizar a grave crise do sector da construcción e inmobiliario (temos que ter en conta que impulsa unha importante bolsa de demandantes no mercado pois os xovenes españois entre 22 e 30 anos non se caracterizan por estar emancipados). Aínda así, estas son algunha dúbida prantexadas:

a) As competencias sobre vivenda tenas, en particular no referido a medidas concretas, téñenas en grande medidas as autonomías. A primeira pregunta que xurde, no noso caso, é como coordinar esta axuda co programa de axudas ao aluguer da Xunta?

b) A Xunta tivo que modificar a antiga bolsa de aluguer polo numerosos casos da fraude aos que estaba a dar lugar. Ex: Unha parella vive nun piso dos que é propietario o pais dun dos membros da parella. Bastaba con que o outro membro alugara o piso para beneficiarse dunha axuda de xeito fraudulento. Para iso a nova Consellería creou un rexistro de ofertantes e demandantes de tal maneira que non houbera contacto entre caseiros e inquilinos potenciais. Que vai facer o goberno de Madrid para artellar algo dese estilo cando ese ministerio non ten estrutura de ningún tipo en Galiza (recordamos, de novo, que é competencia da Xunta).

Unha medida deste tipo só tería sentido se a aplicasen as CC.AA. Pero claro, así non tería o efecto mediático-electoralista que se persegue.

A ver en que queda a cousa.

EQUIDADE, IGUALDADE E OUTRAS LERIAS

2007-07-11T17:05:00.000+02:00

En relación aos 2.500 € ao mes por raparigo nacido xurdiron algunhas opinións que dan lugar a discusión.

Primeiro, efectivamente, electoralista é moito. Non só porque existe unha carencia obvia de servizos de atención a infancia (aínda que esta é unha competencias asumida polas comunidades autónomas). Moito máis interesante tería sido prolongar, canto menos até os 6 meses, o permiso por maternidade. Os que coñecen algo o mundo da empresa, e sobre todo as nais, saben o curto que se quedan os 4 meses. E os custes económicos que a uns e a outros lles xenera.

A cerca da regresividade da medida tamén ten bastante de certo. Non ter en conta a renda da nai, pai ou da parella, destinatarios das axudas, non resulta equitativo. Aínda que sexa igualitario, non é equitaitivo tratar de igual xeito a realidades diferentes. Ao fío desto compre, sen embargo, sinalar que isto non se entende de xeito igual en tódolos sitios. Un exemplo son as axudas a estudantes universitarios.

Chamoume a atención, nunha estadía en Dinamarca, como os estudantes universitarios dinamarqueses accedían a (elevadas) axudas para vivendas e estudos, independentemente da renda familiar. Cuestionada por min a equidade de tal medida, pois en Galiza-España, é ben sabido que os estudantes reciben bolsas en función da renda das súas familias, a resposta foi contundente. Para que exista verdadeira igualdade (e alí algo saben diso) o trato do Estado ten que ser idéntico, independentemente dos recursos das familias dos estudantes.

Pódese comprobar que, no caso dinamarqués, o estudante é un suxeito de intervención das políticas públicas en si mesmo, diferenciado das súas familias. Dese xeito consíguese tamén dotar de autonomía aos mozos e mozas, independentemente das rendas familiares, autonomía que non obterían os xovenes de familias con recursos, de utilizarse o noso modelo.

É unha proba de que como medidas que nalgúns sitios resultarían regresivas, noutros lugares conseguen promover a percepción de igualdade e as posibilidades de liberdade individual.

Equidade: Cualidade que consiste en dar a cada un o que se merece en función dos seus méritos ou condicións.
Igualdade: Condición ou circunstancia de ter unha misma natureza, cantidade, calidade, valor ou forma, ou de compartir algunha cualidade ou característica.

POLÍTICA EXTERIOR

2007-07-11T16:50:00.001+02:00

Ao fío do informe presentado polo ex-presidente Laxe en relación á acción exterior de Galiza, dúas reflexións:

a) A política exterior é a grande esquecida do BNG. O problema non é que isto se deba exclusivamente ao resultado das negociacións, é que o BNG non ten estratexia internacional seria. É mostra tamén da pobreza de ideas nas que se move o bloque, atrapado entre posturas anquilosadas de cara a galería (interna) e o pragmatismo-populismo máis ramplón. Hai vimbios, pero non hai quen se poña a facer cestos.

b) Da rabia que sexa o PSOE quen tome a iniciativa neste sentido, independentemente de que lle tocara nas competencias. Rabia polo exposto antes, e rabia porque -en realidade- non se pode confiar en que o PSOE vaia a practicar unha política exterior seria para Galiza. Para facelo, hai que concibir Galiza máis alá dos pirineos, cousa que -polo que se ve- só lle entra no maxín a algúns (poucos) nacionalistas.

c) Perdón, son tres ideas; dende vicepresidencia tamén se fai política internacional.

DECRETO E PAÍS

2007-07-03T23:15:00.000+02:00

Só unhas breves reflexións ante a gravidade da posición do PPd¿G? sobre o decreto do galego no ensino e que veñen a reforzar o dito hai un post.

Non se pode negar que o teléfono vermello con liña directa a Génova tivo moito que ver. Pero tampouco podemos levarnos a engano. A postura do PP responde tamén a unha pulsión ideolóxica xa visíbel tamén na sociedade galega. É reflexo dunha base social fortemente españolizada e por tanto allea a todo o que ten que ver co galeguismo... e co galego. É nidiamente urbana... e aí están os resultados das municipais para corroboralo. Non chega a ser maioritaria neste momento, é verdade, aínda que está agromando, acendida polos altofalantes madrileños, polo clima de confrontación que a dereitona impulsou.

Aínda así, aí está, e vén para quedarse por moito tempo. E moito ollo, non responde unicamente a posturas cercanas ao PP.

Sen dúbida é o triste legado de 16 anos de Fraga, aínda que paradoxalmente con el o consenso na normalización lingüística (de iuri, non de facto) estaba asegurado.

AO BNG NON O COÑECE NIN A NAI QUE O PARÍU (I)

2007-06-19T00:32:00.000+02:00

Tres notas ao fío do Hai Debate:

- Xavier Navaza: efectivamente, o principal cambio político dos últimos anos estao a protagonizar o BNG, ten a ver coa "institucionalización" do BNG.
- José Luis Gómez: este home di exactamente o mesmo que Quintana ¿?
- Bieito Lobeira: permanece calado e impertérrito cando se di, explicitamente, que o BNG non é, nin quere ser, un partido de esquerdas. Quién te ha visto y quien te ve...

QUE FACER?

2007-06-13T23:45:00.000+02:00

Unindo dous chicotes, que así é como lle chamamos aos cabos na miña terra, véñenme a cabeza aquelas ideas desordenadas e botadas sen moita reflexión xa vai máis de dous anos e medio (son un veterano da bloguería galega!).

O primeiro chicote vén a conto dos resultados das municipais: suba do PP e caída do BNG. O segundo é o do patético debate da Voz de Galicia, que me pon dos nervos, sobre a "imposición" do galego.

DOUS TITULARES PARA UNHA MESMA NOVA

2007-06-12T16:09:00.000+02:00

"El BNG da plantón a Orozco en Lugo"
Xosé Anxo Lage considera que el despacho del alcalde no era el lugar adecuado para reunirse.

"Orozco pretendía utilizar el despacho de alcalde para negociar el pacto de gobierno"
El BNG no asiste a la reunión porque considera que no era el lugar adecuado para reunirse.

Adiviñan cal foi o escollido pola maioría dos medios?

HAI QUE DICILO

2007-06-05T22:32:00.000+02:00

PASA DE ESPAÑA

ALALÁ

2007-05-29T22:13:00.000+02:00

Moi ben Alalá.

Ver a señora Josefa de Bastavales con Manu Chao elevou moito o listón. Pero as imaxes de La Habana co himno galego soando de fondo achegóuselle moito.

Esta é a idea.

CHANO RODRÍGUEZ

2007-05-01T21:44:00.000+02:00

As últimas enquisas dan conta do acerto do BNG de Vigo ao situar a Santiago Domínguez como candidato. Consequir que Chano Rodríguez no número 7 foi tamén un acerto, só un partido e un candidato con interlocución social é capaz de sumar a referentes sociais á súa candidatura.

Parece ser que agora Chano non poderá ir na lista do BNG, un trámite impídeo, o indulto chegou tarde e a Xunta Eleitoral sentenciou. Xa este tema se veu enmerdentado pola política do país viciño..., Así, un dereito constitucional, unha obriga moral e un éxito persoal e colectivo como é o da reinserción, esquécese na podredume á que nos teñen habituados alg-úns.

Bush: "Es un día triste para toda la nación"

2007-04-17T23:16:00.000+02:00

O que vén de pasar en Virginia cadra perfeitamente coas teorías de Michael Moore... Unha sociedade atemorizada é unha sociedade manipulábel... e os neocons sábeno. Bush utilizará isto para esquecerse do que pasa aí fóra,... a propaganda mediática made in USA-que tamén nos chega aquí- fará o resto. Que tanto da que en Irak morran cada día tantos como na "masacre de Virginia"??

Cousas

2007-04-10T23:46:00.000+02:00

O novo voceiro da Mesa non me cabe no buzón.

GALIZA NO MUNDO... DA EMIGRACIÓN AO RETORNO

2007-03-28T00:05:00.000+02:00

Nese outro ao que en días alternos vou xantar, o camareiro, que vén sendo fillo dos donos e que gasta músculos até nas orellas, pavonéase diante dunhas adolescentes que entran a tomar un café para miralo de perto. O rapás utiliza as súas armas máis ocultas... avanza polo bar falando en alto polo móbil un inglés perfeito -da banda de Londres, sóname a min- produto da emigración galega. De repente as rapazas chámano e el -que en circunstancias normais o máis seguro é que usara o español que é o que elas falan- utiliza un galego con gheada. Faino adrede... presume de galenglish.

Tamén é pavero escoitar a súa nai, unha señoriña moi tímida que podería ser de calquera aldea galega, dirixirse a el en inglés e galego indistintamente. Tamén cos hóspedes estranxeiros.

Tráeme á cabeza dous recordos, un bonito e o outro de escharse coa risa. O bonito é en Caerdydd, onde pai e filla discutían inocentemente e de xeito fluído, él en galego e ela en inglés. Cando as rapazas aprenderan a ler foran de grande axuda para a familia, eles xa falaban algo de inglés pero nin lían nin escribían... nin o fan agora, cando xa están para retornar. Dalí tamén teño outro recordo, máis bonito aínda, que quizais traia aquí un día destes.

O de escacharse coa risa sitúase no mesmo sitio do link anterior, cando dous viciños antes emigrados en Canada discutían a todo discutir por algún problema doméstico. "You are crazy, Manuel, you are crazy", berráballe Dominga ao Manuel... Iso fora antes de que un narco lle mercara o hotel que Dominga construíra xunto ao seu marido, cos aforros de Canadá. Pero esa é outra historia...

ESTANO CONSEGUINDO

2007-03-11T22:39:00.000+01:00

O grado de patetismo que está alcanzando a política "nacional" non coñece límites. A extrema dereita que nestes momentos rexe o destino do PP, está alcanzando os seus obxectivos: conseguir que o PSOE e con el o goberno entren nunha incompresíbel escalada de irresponsabilidade institucional.

Mentres, no país, corremos o risco de -a causa da nosa nula capacidade de alonxarnos das dinámicas madrileñas- de vernos inmersos nun conto que non nos vai nin nos ven, aspecto este último no que debe insistir o BNG.

En fin... agora mesmo non lle vexo eu saída clara a todo este lío. Pero asusta ver ao nacionalismo español entonando cánticos de guerra.

SE OS INGLESES FALARAN COMA NÓS...

2007-02-09T21:11:00.000+01:00

What a manner of raining and winding, Mine!

SU PAÍS

2007-02-03T18:08:00.000+01:00

O PSOE non necesita disparar directamente contra o BNG na lóxica disputa de fondo que sempre existirá entre os dous partidos. Xa ten quen o faga por eles. Éche o que ten ter un primo de Zumosol.

Esta nova é unha mostra clara. Un lamentábel erro personalizado no noso Quin e utilizado -sen escrúpulos- para atacalo a el e ao BNG.

Nesa pequeniña revolución cultural que vivimos só hai unha pega: a esfera mediática privada é, agás excepcións, pateticamente provinciana e colonizadora.

MEDIOS DE COMUNICACIÓN E INTOXICACIÓN

2007-01-26T19:32:00.000+01:00

O tratamento dado por algúns medios ao tema dos enfrontamentos entre supostas bandas en Alcorcón da conta do perigoso que poden chegar a ser os medios de comunicación á hora de crear opinión entre a sociedade.

Dramatizar até o extremo, focalizar a problemática nas supostas "bandas latinas" e dar por feito cuestións que dende as autoridades competentes se negan só conduce a estender na sociedade o racismo, o odio e o medo. Tal e como recollían de xeito moi intelixente nesa maravillosa serie de animación "Familiy Guy" ou "Padre de Familia" na traducción en español, cando unha locutora de TV daba a nova "a policía di que o incendio podería ser fortuíto pero o meu produtor di que foi provocado por un extrano monstruo azul" (ou algo así).

Trátase de vender e semella que iso non coñece límites éticos, mesmo o que se pon en xogo a estabilidade social. Non se pode facer nada ao respeito?

XORNALISMO

2007-01-18T11:53:00.000+01:00

Hai varias disciplinas onde a manipulación se fai arte, unha delas é o xornalismo. As sutilezas ás que se presta a linguaxe fan do xornalismo unha campo fecundo para trasladar unha opinión subxectiva envolto en obxectiva práctica xornalística.

Por exemplo, La Voz de Galicia. Nesta nova podemos ver como o segundo titular afirma tallantemente "El PPdG y el BNG intentan culparse mutuamente del resultado de las negociaciones". Esta contundente afirmación extráese, como podemos ver no desenvolvemento da nova, do seguinte: "De este modo, el nuevo Estatuto queda aparcado sine die , algo de lo que tanto Anxo Quintana como Núñez Feijoo empezaron a culparse tímidamente".

Escoitando aos voceiros parlamentares de cada un dos partidos máis tarde a realidade é que o BNG e o PSdG acusan ao PP e viceversa.

Sen embargo La Voz sabe ben o que ten que facer e a quen ten que acusar. Virou segundo lle convén, que o que fai sempre. Nas marxes do provincianismo patético que sempre o caracterizou, claro.

A COPE

2007-01-17T23:44:00.000+01:00

Escoito a Cope por casualidade; tertulia nocturna.

Quedo asustado. Creame dúbidas sobre os meus propios prantexamentos: Como pode haber persoas dunha realidade tan próxima que sosteñan puntos de vista tan alonxados aos meus?. Ademáis... se lo creen.

O segundo é pavor... Como pode a ultradereita ter tanta "pegada" nunha sociedade onde a democracia está teoricamente consolidada?...

O terceiro é incredulidade... Como pode haber xente que trague con argumentos tan patéticos, absurdos e infantiles que se resume en que o nacionalismo (periférico) é a raiz de tódolos males e que os que son nacionalistas son parvos, tontos e non saben o que se perden por non querer ser e falar español?